Het is alweer voorbij die mooie tijd...

Hallo allemaal!

Het onderdeel van onze reis waar ik bijna zeker over kan zeggen dat het het hoogtepunt zal worden zit er helaas al weer op. Nieuw-Zeeland was zo geweldig; het landschap is prachtig, de mensen heel vriendelijk en de feesten met de kiwi-experience mensen geweldig. De laatste dagen waren dan ook weer heel leuk.

In Queenstown hebben we de eerste dag een dagtrip naar de Milford Sounds gedaan. Dit zijn, op Noorwegen na, de enige Fjorden in de wereld. Na een hele tijd in de bus te hebben gezeten kwamen we hier dan eindelijk aan en stapten we op de cruise-boot. Hier genoten we van het uitzicht onder het genot van een heerlijk buffet-lunch. Het uitzicht was geweldig!

De 2e dag in Queenstown hebben we luge gereden. Een soort rodelen gemixt met karten. Hiervoor moesten we met een kabelbaan een berg op waar we ook weer een prachtig uitzicht over Queenstown hadden. Naar beneden ging helaas niet zo soepel omdat de stroom uitviel en we een uur op de berg vast zaten.
’s Avonds zijn we in Queenstown uitgeweest met een paar mensen die naast en bij ons op de kamer sliepen. Onder andere de combinatie van glazen bier van een liter, de rodeo-ride in de Cowboy-bar en een wet t-shirt contest zorgden voor een zeer gezellige avond.

Na amper 3 uurtjes slaap ging vervolgens de bus naar Mt. Cook village. Hier hadden we het plan om een wandeltocht van 4 uur te maken naar een hutje boven op een berg waar we zouden overnachten met een prachtig uitzicht. Helaas zorgde de regen en de dichte mist ervoor dat we in een hostel in het stadje moesten overnachten. Voor diegene die denkt dat we van daaruit ook een mooi uitzicht hadden komt bedrogen uit aangezien Mt. Cook, ook wel ‘’Cloud piercer’’ genoemd, die dag had besloten zich, net als alle andere bergen, zich helemaal achter de wolken en de mist te verschuilen. Al met al was deze stop dus zeker de moeite waard…

De volgende stop was het, voor ons bekende, Kaikoura. Deze busrit ging dus weer langs ons beginpunt Christchurch door naar Kaikoura en dit keer hebben we wel de whale-watch gedaan. Puur voor de walvissen was dit het geld niet echt waard aangezien we alleen maar de rug van 1 walvis zagen en het hoogtepunt is als die weer onder water duikt en je zijn staart kan zien. Toch was de tocht wel heel mooi omdat we ook nog gigantische albatrossen en veel dolfijnen hebben gezien.

De volgende dag stapten we, na een klein busritje, op de ferry naar Wellington die 3 uur duurde. Ook hier was het uitzicht weer fantastisch. In Wellington zijn we eigenlijk alleen maar naar het nationaal museum geweest waarvan sommige onderdelen wel interessant waren.

Toen door naar Taupo waar we even uit het vliegtuig zijn gesprongen, WAAAH!! Ondanks dat ik altijd heb gezegd dat ik nooit zou bungeejumpen of skydiven heb ik hier, in Nieuw-Zeeland, er serieus over nagedacht om te bungeejumpen (uiteindelijk toch niet gedaan) en in Taupo, DE plaats voor skydiven ben ik dus toch zo gek geweest om het te doen.
Nadat je een volledige uitrusting aankrijgt stap je in het vliegtuig tussen de benen van je tandem-kerel. Na een vliegtijd van een halfuurtje waar de tandem-kerel je helemaal aan hem vast maakt gaat het luik open en zegt die dat je je benen maar uit het vliegtuig moet steken. Gelukkig moest Bas eerst en kon ik even kijken hoe het ging:D Zodra je je benen uit het vliegtuig steekt gaat hij op de rand zitten zodat jij eigenlijk al uit het vliegtuig zit en je geen keuze meer hebt (misschien maar goed ook, want ik was zelf misschien nooit gesprongen). Vervolgens val je voor 45 sec razend snel naar beneden en zie je de wereld steeds dichter op je af komen. Dan gaat de parachute open en is het gewoon genieten van het uitzicht en heel relaxed naar beneden vliegen. Eenmaal op de grond zit je vol adrenaline en voel je je zoo goed! Heel tof om gedaan te hebben!

De 2e dag in Taupo hebben we de Tongariro-crossing gelopen. Deze tocht van 19 km gaat onder andere langs Mt. Doom van Lord of the Rings en staat in de top 10 van mooiste dagwandelingen van de wereld. Na 6km gelopen te hebben kwamen we op het punt waar je de keuze had om ook nog eens Mt. Doom zelf te beklimmen. Tegen al onze verwachtingen in hebben we besloten om dit toch te doen en dan snap je waarom het Mt. Doom heet. Onder een hoek van ongeveer 45 graden klim je op handen en voeten naar boven en dankzij al het gruis zet je elke keer 2 stappen naar voren en glij je er 1 terug. Na dit een dikke 2 uur volgehouden te hebben kwamen we 1100 meter hoger aan bij de krater en dat was, op de tergende kou na, echt awesome. Naar beneden kijken ging niet echt omdat je boven en in de wolken zat. De berg af was een stuk gemakkelijker; glijden! Samen met al het gruis surf je als het ware naar beneden en het enige wat je hoeft te doen is je evenwicht te bewaren. Eenmaal beneden, na een zandbak gevuld te hebben met de stenen en het gruis uit je schoenen, hadden we nog steeds 13km te gaan. Langs prachtig blauwe meren, door de rotte-eieren lucht van zwavelzuur en een boel rook liepen we de rest van de tocht uit en met een voldaan gevoel gingen we ’s avonds doodmoe naar bed.

En toen was al weer ons laatste busritje met de kiwi-experience naar Auckland. We dachten dat we moesten overnachten in Rotorua maar dit bleek niet te hoeven en dus zijn we gelijk door naar Auckland gereden. Hier konden we bij een Nederlandse vrouw, Hetty en haar Nieuw-Zeelandse man , Lloyd verblijven. Door deze mensen zijn we heel fijn opgevangen; Een eigen kamer, internet, handdoeken, mee-eten en een prive-tour langs de westkust van Auckland. Na de vele hostels was dit een zeer aangename afwisseling dus bij deze: Bedankt!
Morgen moeten we helaas al weer weg en dit moet al om half 4 ’s nachts! 6u gaat namelijk het vliegtuig richting Brisbane waar we ook werk moeten gaan zoeken. Dat word dus (heel) iets minder feesten… maar het word hopelijk ook wel weer een heel mooie ervaring;)

Groeten!